-Θα μου χαρίσεις το ονοματάκι σου; -Μαρία. -Μαρία ε;Τι ωραίο όνομα… ΑΛΛΑ, εάν ο Γκόντζος ήταν ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών, του θεσμού που ψυχαγωγεί με ανωτέρας ποιότητας πρόγραμμα ένα κοινό του οποίου το επίπεδο επαρκεί για να μπορεί να ακούει την εκπομπή του Μέγα Πράσινου Στρατηλάτη, εσείς θα ήσασταν η μικρή περιγραφή στην κάτω δεξιά άκρη αφίσας μπουζουκτζίδικου της Εθνικής Οδού που γράφει: “Καλ/κη Δ/νση: Μπάμπης Σκυλόπουλος”.
Η μεγαλυτερη μας δοξα δε συνισταται στην αποτυχια μας, αλλα στο να σηκωνομαστε οταν πεφτουμε… ΑΛΛΑ, αν ο Γκοντζος ηταν ο Περικλής, περιφημος πολιτικος, ρητορας και στρατηγος, εσεις οι 2 θα ησασταν Πατρινοι, περιφημοι ηγετες της παρελασης και βασιλιαδες καρναβαλοι…
Καλά, τι εκδημοκρατισμός είναι αυτός στον ΠΑΟΚ; Τι πράγμα νέο είναι αυτό με τις συζητήσεις μεταξύ παικτών και οπαδών στις προπονήσεις με θέμα την αναζήτηση των αιτιών της κακής αγωνιστικής κατάστασης της ΠΑΟΚάρας; Προσωπικά δεν το εγκρίνω. Θέλει ψηφοφορία δια έντονης βοής. Αίσχος επίσης οι μουσικές σας. Βάλτε λίγο Γιώργο Καμπουρίδη να ηρεμήσουν τ’αυτιά μας… ΑΛΛΑ, εάν ο Γκόντζος ήταν το Ace of Spades, live εκτελεσμένο από τους Motorhead στο Dalston του Λονδίνου, τη γειτονιά που κανείς δεν αστειεύεται, εσείς θα ήσασταν το ίδιο τραγούδι σε lounge διασκευή από τον Κώστα Μαρτάκη εκτελεσμένο ζωντανά κιόλας στο φετινό Eurovoice, την ώρα που αποχωρεί ο Σάκης ο Ρουβάς.
Μια φορα ενας υπολογιστης με νικησε στο σκακι, δεν τα πηγε και τοσο καλα ομως στο ΚΙΚ ΜΠΟΞΙΝΓΚ… ΑΛΛΑ, αν ο Γκοντζος ηταν πασίγνωστο διαδικτυακο παιχνιδι ρολων με εκατομμυρια χρηστες και συνδρομητες ον λαιν, εσεις θα ησασταν ο μεγκαζορντ απο τους παουερ ρειντζερς που βρηκα στο παταρι ξεχαρβαλωμενο, οχι απο τις μαχες εναντια στο κακο, αλλα απο τις μαχες εναντια στις κατσαριδες. Και ξερετε ποιος θα ηταν ο μεγκαζορντ και ποιος η κατσαριδα!
Ο Γόντιξ, του Γόντικος, το Γόντικι, τον Γόντικαν, ω Γόντιξ. Οι Γόντικες, των Γοντίκων, τοις Γόντιξι τους Γόντικας, ω Γόντικες… ΑΛΛΑ, εάν ο Γκόντζος ήταν ο τίμιος Γιάννης Φλωρινιώτης να τραγουδάει “αυτός που περιμένω, αυτός που περιμένω, αυτός που περιμένω, αυτός αυτός” της στάρλετ Άννας Βίσση, εσείς θα ήσασταν “αααυτός 1-0”.
-Πσσσσς, πρώτο το αμάξι! Αλλά εσύ δεν είχες μία, πώς το πλήρωσες; -Πήρα αμαξοδάνειο ρε… ΑΛΛΑ, αν ο Γκόντζος ήταν άτοκο στεγαστικό με χαμηλό επιτόκιο, εσείς θα ήσασταν ένα απλό δανειοδάνειο για να ξοφλήσετε άλλο δάνειο.
Ο δικαστής Ντρεντ, ο αστός, ο δικαστικός, ο βολεμένος. Που στην απογραφή έκανε παράπονα για να γραφεί ως δικαστικός λειτουργός και όχι δημόσιος υπάλληλος. Που τον πόναγε η αλήθεια, ότι δηλαδή το δημόσιο τον πληρώνει, αυτό τον ασφαλίζει και αυτό τον προσέλαβε για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του. Ντρεντ, μην κάνεις την αθώα περιστερά, βολεψάκια που έχεις και σπιταρόνα στα Δικαστικά, εκεί στο Σχοινιά… ΑΛΛΑ, εάν ο Γκόντζος ήταν ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, εσείς θα ήσασταν ο Kill Aidonis, κυνηγοί αηδονιών, θηρευτές ωδικών πτηνών. Άντε πιάστε καμιά μπεκάτσα λέω γω…
Ο Ιμπρεσιονισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Αν και αρχικά καλλιεργήθηκε στο χώρο της ζωγραφικής, επηρέασε τόσο τη λογοτεχνία όσο και τη μουσική. Κύριο χαρακτηριστικό του ιμπρεσιονισμού στη ζωγραφική είναι τα ζωντανά χρώματα οι συνθέσεις σε εξωτερικούς χώρους, συχνά υπό ασυνήθιστες οπτικές γωνίες και η έμφαση στην αναπαράσταση του φωτός… ΑΛΛΑ αν ο Γκόντζος ήταν το el classico, εσεις θα ήσασταν το derby Παναυλακιότες-Καταυλακιότες.
Ντάνι Άλβες, Τσάβι, Ινιέστα, Μέσι, Βίγια, Πέδρο, Μπόγιαν. Το smallball της Μπαρτσελόνα ποτέ δεν θα μπορέσει να χαρακτηριστεί ως ολοκληρωμένο χωρίς τον έναν και μοναδικό, τον δικό μας βραχύσωμο και ταχυδύναμο γητευτή της μπάλας, τον Ξενοφώντα “The Svoura” Γήτα, ΑΛΛΑ… Αν ο Γκόντζος ήταν η φράση “ΑδωνΊ πιασΈ τη σhαμπανιΆ”, ειπωμένη από τη wannabe παιδούλα Ευγενία “Τhe Boubouka” Μανωλίδου, εσείς θα ήσασταν η φράση “Μανδαμίτsha πιάσhe τη γκαζhoζhα”, ειπωμένη από τον larger than life Γιώργο “Τhe Tooth” Γεωργίου.
Αγαπητο οπενινγκ ακτ του διαμορφωτη της πρασινης συνειδησης: Γραφω μετα απο καιρο καθως καποια γεγονοτα με απετρεψαν απο να επικοινωνησω μαζι σας νωριτερα. Ηταν 12 Αυγουστου οταν γεματος ενθουσιασμο και συγκινηση κινησα για τον κινηματόγραφο με σκοπο να δω την νεα προσπαθεια του παιδικου μου ηρωα Σ.Σ. στο να αναστησει την πειραματικη σκηνη του κινεζοαγγλοσκαδιναβικου σινεμα. Μετα απο 100 λεπτα δακρυων και πραγματικης πλημμυρας συναισθηματων ενιωσα οτι δε θα ‘μουν ποτε ξανα ο ιδιος…
Κι ομως μετα απο αμετρητες ωρες σε καταστηματα καλλυντικων, αναριθμητες προβολες του SEX AND THE CITY και αρκετες επισκεψεις σε σπα και ινστιτουτα ομορφιας, καταφερα να κατεβασω τα επιπεδα τεστοστερονης και αχαλινωτης αντριλας σε λογικα πλαισια, η μητερα μου σταματησε να κρυβει τα μαχαιρια της κουζινας, οι μελανιες στα σωματα αυτων που με κοιταξαν περιεργα σιγα σιγα εσβησαν… και η αφισα του Καρλος Φρειτας κατεβηκε απο τον τοιχο.
Δυστυχως δεν μπορω να ρισκαρω να δω τη δικαιη καταξιωση του Ντανι Τρεγιο μετα το αριστουργηματικο Μασετι… τα ασφαλιστικα μετρα που μου εχουν επιβληθει δε μου το επιτρεπουν αλλωστε… ΑΛΛΑ, εαν ο Γκοντζος ηταν η συγκινητικη υπερασπιση του Γκρεγκορι Πεκ στο To kill a mocking bird, εσεις θα ησασταν οι πραγματικα πρωτοτυποι και βαρησημαντοι διαλογοι που εγραψε ο Σιλβεστερ Σταλονε περνωντας αμετρητες ωρες αφοδευοντας στο πολυτελες του μπανιο…