Δεν θα ηταν πολυ πιο ωραιο και απειρως πιο εποικοδομητικο, αν στο γηπεδο ακουγοταν απο την θυρα 13 αντι για το κλασικο ”χορτο μαγικο” κατι τετοιο; Στοπερ Σταθερο – Να ‘ταν στον υπνο μου να δω, αμυνας κεντρο σταθερο – Ντουγκλαο εγω, να ονειρευτω, να παιζει διπλα στον Παβιο – Παναθα μου, θα τρελαθω, αν δω επιτελους ενα στοπερ σταθερο – Και τον Πλεσι, σαν Πλατινι, να κανει ντριπλες, να χαζευει ολη τη γη (ολη τη γη) – Παναθα μου (Παναθα μου) Θα τρελαθω (θα τρελαθω) – Αν δω τον Βυντρα επιτελους αρχηγο (αρχηγο) – Ντουγκλαο εδω (Ντουγκλαο εδω) Μαρτσενα εκει (Μαρτσενα εκει) – Καν’τε ρελανς και κλειστε Γιαο Κουμουρτζι (Κουμουρτζι);
Η Τρίτη είναι ΜΑΚΡΑΝ η χειρότερη μέρα της εβδομάδας. Όποιος λέει πως είναι η Δευτέρα είναι απλά ανίδεος. Τη Δευτερα πας στη δουλειά και οι πρώτες 2-3 ώρες φεύγουν εύκολα γιατί έχεις ενέργεια από το ΣΚ που προηγήθηκε. Την Τρίτη δεν έχεις τίποτα και δεν ελπίζεις και σε τίποτα αφού σχολάσεις. Δηλαδή σε τι να ελπίζεις; Πως ξημερώνει η Τετάρτη; Και η Τετάρτη χάλια είναι αλλά μετά τον 2ο-3ο καφέ σκέφτεσαι πως έχεις μπει στο 2ο ημίχρονο της βδομάδας και παίρνεις κουράγιο. Την Τρίτη ΟΧΙ. Την Τετάρτη επίσης θα έχει κανα ματσάκι να περάσει το απόγευμα και το βράδυ. Την Τρίτη όλο κάτι ξεχασμένοι παίζουν. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΟ πως ακόμα και τα στρουμφάκια τραγουδάνε “Δευτέρα ΚΑΤΙ ΕΧΩ, την Τρίτη ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ”. Την Τρίτη δεν αντέχουν, όχι τη Δευτέρα. Είμαι ΣΙΓΟΥΡΟΣ πως πριν ο Αδάμ φάει το μήλο δεν υπήρχαν Τρίτες. Κάντε κάτι, καταργήστε τις.
Ευχαριστώ, ένας Τριτόπληκτος.
Στερνη ημερα ητανε, 31 Αυγουστου – Το transfer market εληγε, θα κλειναμε τον Ρούστου (ποιητικη αδεια) -Μοντερνο χαφ μας ελειπε το κεντρο να οργωνει -Να κλεισει τρυπες και κενα, να ραβει να μπαλωνει -Το Μερσεϊσαιντ δεν χωραγε τοση πολυ μαγεια -Σαν δωρο αναπαντεχο ηρθες στην Παιανια -Της μπαλας εισαι μαστορας, στα ματια σου το ειδα -Πασα διαβητης, τεχνικη που μοιαζει του Προβιδα -Στο γηπεδο απεδειξες πως εισαι εργαλειο -Κι ας σε εχουνε μονάχο σου σαν το δεντρι στο κρυο -Ολοι οι συμπαικτες σε φθονουν, κι αυτο ειναι αμαρτια -Μια σεντρα δεν σου βγαζουνε σωστη στην Παιανια -Το Λαζο τον κανονισες, τωρα η σειρα του Γιοσου -Να μαθουνε να σεβονται , παικτη στο επιπεδο σου -Σε τρωνε τα κυκλωματα, μα μην μασας, θυμησου – Νταμιαν Πλεσι, παντα μαζι, οι αρρωστοι οπαδοι σου.
Αν η διαφήμιση ισχυρίζεται ότι δίνει το «λευκότερο λευκό», τότε γιατί να μην στοχεύσουμε στο υγρότερο υγρό; Όλοι εμείς που πάντα επιθυμούσαμε να δούμε υποβρύχιους σκακιστικους αγώνες μεταξύ αρκούδων εξακολουθούμε να νιώθουμε ένα σφίξιμο στην καρδιά στην καταφανέστατη περιφρόνηση του πλανήτη προς το υγρό. Όχι το υγρό στοιχείο. Αυτό είναι άλλο, εκείνο του Σεφτελη, το μαραμένο το μπλε, που χορεύουν οι άλλες με το μαγιό μέσα (και οι κατασκευαστές καθιέρωσαν τα πλακάκια της πισίνας να είναι μπλε, στο χρώμα του ουρανού, νομίζοντας ότι θα μας κοροϊδέψουν).
Είμαι υπέρ της εξέλιξης, της λείανσης, της καλλιέπειας του υγρού. Ποιος δεν έχει λατρέψει εξάλλου θαύματα του πολιτισμού όπως οι υδρόφιλοι κεφτέδες (που οι σεφτεληδες αποκαλούν γιουβαρλάκια), το υποβρύχιο κυνηγητό- ψαροντουφεκο (underwater biathlon στο χωριό του Βαϊμάκη), το πατινάζ στο υγρό (of Jesus Christ fame), ή την ρευστότητα όταν μιλάς με τους δανειστές σου; Σε ποιον δηλαδή φάνηκαν ποτέ χρήσιμα τα αδιάβροχα φακελάκια τσαγιού, ο αδιάβροχος πανσές που ζει με χημοσυνθεση, ή μήπως έχετε ακούσει ποτέ για «ξεροβιοτοπο που προστατεύεται από την συνθήκη Ramsar»; Μόνο ο «ξερός μίτος» από το παπούτσι του Τσαλουχιδη έκανε κάτι καλό σε αυτόν τον πλανήτη.
Καλώ όλα τα συνεργατικά πνεύματα σε μια σύνοδο υγροσυνοχης και υγροσυναφειας. Να προωθήσουμε την ιδέα μου, το υγρότερο υγρό, το Wetter-Water(εμπορική ονομασία), την δεύτερη μεγαλύτερη εφεύρεση ever, μετά από την απολύτως υδρόφιλη general purpose σερβιέτα, την Blood Money (εμπορική ονομασία), που πρόσφατα, στην μεγαλύτερη δοκιμασία μετά την βιλαριμπα και το βιλαμπαχο, απέδειξε την αξία της. Μια από αυτές στέγνωσε τους Ζωσιμάδες για να παιχτεί λίγη μπάλα της προκοπής.
ΑΜΑΝ ΠΙΑ, με τον Τσάκ Νόρις. Πρώτον: δεν τολμάτε να θυμίσετε στην νέα γενιά που σας ακούει ότι o Bruce Lee του έκανε τα μούτρα κρέας στην ταινία Way of the Dragon. Δεύτερον: Ο Τσάκ ποτέ δεν κατάφερε να σκοτώσει 1000 Βιετναμέζους με γεμιστήρα 100 φυσιγγίων, όπως έκανε ο Σιλβέστερ Σταλόνε. Μάθετε επιτέλους τους πραγματικούς ήρωες.
‘Ναι μωρε, εσυ οταν τελειωνουμε δε θες ουτε να σ ακουμπαμε”. E, ναι λοιπον… δεν μπορεσα ποτε σε ολη μου τη ζωη να καταλαβω τι τις πιανει ολες τις γυναικες τη συγκεκριμενη στιγμη και θελουνε να σε ζαλισουνε με ενα βουνο απο μπούρδες… Δεν θελω να με αγγιζεις, δεν εχω καμια διαθεση να μου μιλας, ποσο μαλλον να μαθω για το νεο χτενισμα και το νεο φλερτ της κολλητης σου. Θελω να με αφησεις ησυχο να κανω το τσιγαρο μου, να βγαλω κακαδια ακονονιστου σχηματος απο τη μυτη μου, να τα κανω μπαλακια και να τα εκσφενδονιζω δεξια- αριστερα. Ζηταω πολλα;
Τις προάλλες πήγα να ανοίξω ένα λογαριαμό μισθοδοσίας. Με τιμεί που στην ερώτηση της υπαλλήλου εάν είμαι έγγαμος ή άγαμος, εγώ με φωνή 4 της απάντησα “Ενδιαφέρεσθε δεσποιΝΝΝΝίς;”. Με τιμεί που σε ερωτήσεις όπως ποιός είναι ο ταχυδρομικός μου κώδικας, το σταθερό τηλέφωνο και η διεύθυνση μου, της απάντησα πως χαίρομαι που μπαίνει στη ζωή μου και μαθαίνει πράγματα για ‘μένα; Με τιμεί πάνω απ’ όλα όμως που όταν μου ζήτησε να μάθει την ειδικότητα μου στην επιχείρηση, έλαβε χώρα ο κάτωθι διάλογος: -“Τ/Φ”. -“Τι εννοείτε;” -“Τυφεκιοφόρος, για τους παροικούντες εν τη Ιερουσαλήμ”;
Σας άκουσα να λέτε sτην εκπομπή για Σέπια Φωτογραφίες, και θυμήθηκα αυτό που είχα γράψει πριν κάποιο καιρό….
Υπάρχουν 4 ειδών άνθρωποι! Αυτοί που είναι καλλιτέχνες και δεν το δείχνουν! Αυτοί που είναι καλλιτέχνες, και το δείχνουν! Αυτοί που ΔΕΝ είναι καλλιτέχνες, και δεν τους νοιάζει! Και το αγαπημένο μου είδος! Αυτοί που ΔΕΝ είναι καλλιτέχνες, αλλά το ΠΑΙΖΟΥΝ ! Όχι καλέ μου άνθρωπε! Δεν είσαι! Γιατί το παίζεις;
Σέβομαι το να θέλεις να γίνεις! Μπορείς, κατά πάσα πιθανότητα! Αλλά γίνε πρώτα και μετά διατυμπάνισε το! Μην κάνεις το αντίθετο και γίνεσαι γραφικός! Όλοι μας όταν πήραμε την νέα μας φωτογραφική μηχανή, φωτογραφίζαμε τα πάντα! Για κάποια από αυτά είμασταν και πολύ περήφανοι, και τα δείχναμε τριγύρω! Αλλά ναι! Θα το πω! Είμασταν 17 διάολε! Ναι! Εσύ που τα διαβάζει αυτά, και λες από μέσα σου «Δεν μιλάει αυτός για μένα! Εμένα οι φωτογραφίες μου είναι καλές, και ας είμαι ερασιτέχνης!» ΟΧΙ! ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΘΟΣ! ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΙΛΑΩ! Πρέπει να καταλάβεις, πως το ότι βρήκες το κουμπάκι που κάνει την ψηφιακή σου να βγάζει ασπρόμαυρα, δεν σημαίνει πως, ότι τραβήξεις είναι καλό! Μπορεί στο μυαλό σου ο κουβάς με τα σκουπίδια που τράβηξες να είναι όμορφος επειδή είναι ασπρόμαυρος! Όχι, δεν είναι! Είναι ένας κουβάς! Με αποφάγια! Και χαρτιά! Και σάπια φρούτα! Όχι, δεν τον έχεις καδράρει τόσο γ@μάτα όσο νομίζεις! Απλά τον έβαλες στο κέντρο της φωτογραφίας! Ναι, είναι λιγότερο σιχαμένος στο ασπρόμαυρο, και σίγουρα δεν μυρίζει, αλλά όχι! Δεν είναι καλλιτεχνική φωτογραφία! Θέλω να σου πω ένα μυστικό: Όλα τα ποτήρια που έχουν νερό, όταν πέφτει πάνω τους φώς, κάνουν αντανακλάσεις και διαθλάσεις!! Όχι μόνο αυτό που φωτογράφησες εσύ! Όχι, δεν ήταν μια συμπαντική συνωμοσία για να ανακαλύψεις το ταλέντο σου, η διάθλαση αυτή! Φυσική το λένε! Αυτό ισχύει για όλα τα δέντρα που βλέπεις στους δρόμους, τα παγκάκια, τα αυτοκίνητα, τα κτήρια και τους αστέγους που φωτογραφίζεις! Ναι μπορούν να φωτογραφηθούν “κάπως” και να δείχνουν εξαιρετικά! Αλλά όχι! Εσύ δεν μπορείς να το κάνεις αυτό! Τουλάχιστον, όχι ακόμα! (Είδατε τι έκανα εδώ! Προσπάθησα να μην απογοητεύσω τελείως όποιον διαβάζει τώρα,και έχει καταλάβει ότι μιλάω γι αυτόν και τους ομοίους του! Είναι μια προσπάθεια επιβράβευσης σε αυτόν που “κατάλαβε”! Αυτοί που συνεχίζουν να λένε “Δεν μιλάει για μένα” είναι άξιοι της μοίρας τους!) Θα μου πείς, γιατί ασχολούμαι; Δίκαιη ερώτηση! Δυστυχώς έρχονται και μου τα δείχνουν! Στο facebook, στο Myspace, στα πάντα! Μου τα πετάνε στην μούρη, με την ελπίδα ενός “Like” ή κάποιου επαινετικού σχολίου! Δυστυχώς, λαμβάνουν αρκετά από τα παραπάνω! Απο ανθρώπους που είτε δεν έχουν ιδέα, είτε είναι ΠΟΛΥ πιο ευγενικοί από εμένα και θέλουν να πούν μια καλή κουβέντα! Βγαίνοντας από την ζώνη του λυκόφωτος, πήρε το μάτι μου πως άρχισαν να υπογράφουν και ψηφιακά τις φωτογραφίες τους! Τα πονήματά τους! Τα αριστουργήματα αυτά ντε! Το επόμενο βήμα είναι να βάζουν και υδατογράφημα στο κέντρο ώστε να μην τους κλέψει κανείς την πνευματική ιδιοκτησία!
Κατά την θεωρία του Max Weber για τα κοινωνικά στρώματα ένα από τα κριτήρια διαχωρισμού αυτών είναι ο ανταγωνισμός στην αγορά, η απόκτηση αγαθών. Σε αυτή την κατηγορία κριτηρίων, που βέβαια όλα αλληλοσχετίζονται και συνεκτιμώνται κατά τις κοινωνικές αναλύσεις, ανήκει και η επίδειξη απόκτησης αγαθών παραπάνω από το απαραίτητο.Την ίδια διάκριση εξυπηρετεί και ο ανταγωνισμός του «Potlatch», ποιος θα προβεί στην πιο δαπανηρή αγαθοεργία και δωρεά. Ιδωμένη σε αυτό το πλαίσιο η δωρεά του συμπαθούς Γάλλου, Thierry Henry, εκτός από μία εγωπαθέστατη και υποκριτική προσπάθεια άφεσης αμαρτιών ίσως σημαίνει και μια προσπάθεια επαναφοράς στο προγενέστερο status quo που προσέφερε η ηγετική του θέση στους κανονιέρηδες. Όμως λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ως ποδοσφαιριστής δεν θα μπορούσε να ενταχθεί σε καμία κοινωνική κατηγοριοποίηση, ούτε Μαρξιστική ούτε βεμπεριανή (λόγω αντίθεσης επιπέδου εκπαίδευσης και μισθού όπως και οι υδραυλικοί) τότε πιθανότατα αυτή η δωρεά είναι πιθανώς προσπάθεια ξεπλύματος του ονόματος του για να μη μνημονεύεται από τις επόμενες γενιές ως κάτι σαν τον Maradona.
Αφήνοντας στην άκρη την κατάρα του Βούδα της Δύσης, Ράφα Μπενίτεθ, του οποίου το αρχέγονο δόγμα «καλύτερη επίθεση είναι η άμυνα» στοιχειώνει ακόμη και σήμερα το Μέρσεισάιντ, απόψε θα απευθυνθώ σ’ εσένα, πρώην τίμιε Φερνάντο Τόρες. Εσένα, που ούτε τα κορδόνια του γίγαντα Σταν Κόλιμορ δεν είσαι άξιος να δέσεις. Που με τα 65 ψωροπαστέλια σε 102 αγώνες, θεώρησες ότι έχεις προσφέρει σε μία θέση που στοίχειωσε ο Πίτερ ο Κράουτς. Εσένα, που έμαθες τα βασικά από τον συγκάτοικο και κολλητό σου, μελλοντικό τότε πρόεδρο της ΠΑΕ ΑΕΚ. Ναι, σ’ εσένα μιλάω. Που παρακαλάς να μεταβείς στην Τσέλσι, μην τυχόν και δεν μπορείς να βγαίνεις δεύτερος. Δεν φταις εσύ, όμως. Είναι που δεν πρόλαβε να σε υποδεχτεί ο Τζίμι ο Τραορέ, ο Μπιόρνεμπι, ο Ματέο και οι υπόλοιποι αυθεντικοί «κόκκινοι», για να σε στρώσουν. Είναι που μετά τη φυγή των Τραορέ, Νούνιεζ, Πονγκόλ και Μέλορ, το kop είχε ανάγκη από ένα νέο ίνδαλμα. Αυτός είσαι, όμως, Φερνάντο Τόρες. Και δεν σου αξίζουν δάκρυα. Εδώ δεν πέρασαν τα τσαλίμια του μέγιστου Σαντιάγκο Μουνιόζ στη Νιουκάστλ, εσύ θα τη βγάλεις λάδι; ‘Ωρα καλή, λοιπόν, Φερνάντο, και ο Κρεγκ Τζόνστον μαζί σου…